Dostałeś dokument. Emocje robią swoje. I właśnie w tych pierwszych dwóch dobach ludzie
popełniają błędy, które ustawiają cały dalszy przebieg.
Błąd pierwszy: podpisanie czegokolwiek w trakcie spotkania.
Masz prawo powiedzieć: „Chcę się z tym dokumentem spokojnie zapoznać. Wrócę z podpisem
i ewentualnymi uwagami do końca tygodnia.” To jest normalne, profesjonalne zachowanie —
nikt rozsądny nie odczyta go jako wrogości. Dla uczciwości: podpis pod PIP-em zwykle
potwierdza, że dokument otrzymałeś, a nie że się z nim zgadzasz. Ale nawet wtedy:
najpierw czytasz na spokojnie, potem podpisujesz.
Błąd drugi: emocjonalna kontrofensywa.
Długi mail o niesprawiedliwości, wysłany wieczorem w dniu otrzymania planu. Wszystko,
co napiszesz, staje się dokumentem. Twoja pisemna odpowiedź powstanie — ale za dwa,
trzy dni, na zimno, z faktami.
Błąd trzeci, najgroźniejszy: rzucenie papierami.
„Skoro tak, to ja dziękuję.” Rozumiem tę emocję doskonale — w tym pokoju ona jest
najgłośniejsza.
Opowiem Ci, jak to wygląda z drugiej strony stołu, bo mam w pamięci jeden PIP, którego
nie zapomnę. Wręczałem go osobiście. Plan był z tych pisanych pod sukces — chodziło
o realną poprawę jakości pracy, cele były do zrobienia, a ja siedziałem na tym spotkaniu
po to, żeby to wszystko wyjaśnić. Nie zdążyłem. W momencie, w którym padło słowo „plan
naprawczy”, ta osoba tak się zdenerwowała, że przestała słuchać. Stwierdziła, że w takim
razie rezygnuje i składa wypowiedzenie. (…)
W książce dalej: test pięciu pytań — jak w kwadrans
rozpoznać, czy dostałeś plan pisany pod sukces, czy pod formalność — i gotowe zdania
na każdy etap planu.
Rozdział 1 możesz przeczytać w całości za darmo ↑
